“รบกวนคุณโบโทรปลุกผมตอนหกโมงครึ่งได้มั๊ยครับ”
“อ๋อ ได้ค่ะ” “ขอบคุณครับ แล้วผมจะเตรียมความรู้ไว้ให้นะครับ”
เป็นอันว่า คืนนั้น เขตต์ไม่เป็นอันนอน เนื่องจากมัวแต่เตรียมความพร้อมให้กับตัวเองและกล้อง จนทำให้เพื่อนร่วมงานเกิดความสงสัย
“เขตต์ แกเป็นไรวะ ทำไมไม่นอนซะที”
“เอาน่ะ นิดหน่อย ตามประสาคนบ้ากล้อง”
“บ้ากล้อง หรือบ้าสาว” ประโยคนี้ ทำเอาชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่
“เออ จะอะไรก็ช่างเถอะ นอนก็ได้วะ”
เสียงโทรศัพท์ปลุกเขาขึ้นมาในตอนเช้าอย่างที่อยากจะให้เป็น เขาลุกขึ้นแต่งตัวและออกไปเคาะประตูห้องของหญิงสาวทันที
“ผมจะไปเดินถ่ายรูปริมทะเลน่ะครับ จะไปด้วยกันมั๊ยครับ”
“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวโบขอเตรียมของก่อนนะคะ”
ในเวลาไม่นานนัก ทั้งคู่ก็เดินมาถึงริมหาด พร้อมกับลมทะเลเย็นๆในยามเช้า ปนกลิ่นจางๆของฝนที่เพิ่งตกลงมาเมื่อคืน บนหาดทรายปรากฏรอยเท้าจางๆ ของทั้งคู่เมื่อเขาและเธอเดินผ่านไป
“คุณโบชอบมาเที่ยวทะเลมั๊ยครับ”
“โบไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวบ่อยเท่าไหร่น่ะค่ะ ที่บ้านของโบไม่ค่อยชอบให้โบออกไปต่างจังหวัดเท่าไหร่”
“ทำไมล่ะครับ”
“คุณแม่ของโบคิดว่าโบยังไม่โตพอที่จะไปไหนมาไหนด้วยตัวเองค่ะ โบเองก็เกือบทะเลาะกับคุณแม่มาหลายครั้งแล้วในตอนที่โบพยายามจะอธิบายให้คุณแม่เข้าใจ ว่าโบน่ะ ดูแลตัวเองได้แล้ว”
เขตต์ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวพูด
“แต่กลับกัน น้องชายของโบ มีอิสระในการไปไหนมาไหนอย่างที่ต้องการ ทั้งๆที่ โบคิดว่า น้องชายของโบเนี่ย ยังไม่มีความรับผิดชอบมากพอที่จะตัดสินใจอะไรหลายๆอย่างด้วยตัวเอง”
การสนทนาของทั้งคู่ก็ถูกขัดจังหวะเมื่อเพื่อนของฝ่ายหญิงตามมาสมทบ
“ตื่นเช้าจังนะโบ ไม่รอพวกเราเลย” เพื่อนๆของเธอเข้ามาร่วมวง
“คุณเขตต์คะ โบขอตัวไปทานข้าวกับเพื่อนๆก่อนนะคะ”
